Simone was vroeger getrouwd met Frank, de vader van haar twee kinderen. Bij hem weggaan vindt ze nog altijd de beste beslissing van haar leven. “Die deugde nergens voor, behalve om te zuipen.”

 Ze trok tijdelijk opnieuw bij haar moeder in. 

 

Werken, het huishouden, twee kinderen opvoeden, veel tijd en energie voor een woningzoektocht is er niet. Het appartementje van haar mama is eigenlijk te klein. Timo deelt een kamer met Liesje. Pas als iedereen in bed zit, maakt Simone haar eigen bed op in de zetel.

Binnenkort gaat Liesje naar het middelbaar en dan zou het toch beter zijn als ze elk hun eigen kamer hebben; het is nu soms al zo druk in huis.

Met één inkomen en kinderbijslag een appartement of huis met drie slaapkamers vinden, daar is geen beginnen aan. Het lukt haar nu amper om haar deel van de huur, het eten, de kledij en schoolkosten iedere maand op te hoesten. Op alimentatie moet ze ook niet rekenen, want Frank heeft zelf niks.

Haar hoop is ondertussen al drie jaar gevestigd op de wachtlijst voor een sociale woning, maar het einde lijkt daar ook nog lang niet in zicht …