Januari 2015

Milos en Kristina hebben vier kinderen.  Ze huren voor 950€ een woning in zeer slechte staat.  Wanneer ze de huisbaas om herstellingen vragen, reageert die nooit. Een officiële controle door de Vlaamse Wooninspectie zien ze niet zitten: de kans dat zij tijdens de herstellingswerken de woning moeten verlaten, is reëel. En ze hebben geen plaats waar ze tijdelijk naar toe kunnen.

 

Milos werkt af en toe in de vleesverwerking of als poetsman.

Door de hoge huurprijs en hun onzeker inkomen komen zij nauwelijks rond. Ze vragen de huisbaas geregeld de huur slechts deels te betalen, of de betaling uit te stellen. De huisbaas is de situatie beu en stapt naar de vrederechter. Die beslist dat het huurcontract wordt stopgezet. Ze krijgen drie maand de tijd om een nieuwe thuis te vinden.

 

April 2015

Immobiliënkantoren zijn niet onmiddellijk een grote hulp. Vaak vragen ze om  loonbewijzen of bewijzen dat de huur in de vorige woning correct betaald werd. Maar dat kan Milos hen niet geven.  

Betaalbare huizen van 550€ à 650€ hebben meestal maar één of twee slaapkamers, en huisbazen willen geen groot gezin in hun woning. Sociale woningen voor families met meer dan drie kinderen zijn er nauwelijks.

Ze lopen de straten af op zoek naar woningen en bellen naar huisbazen. Als die horen dat het zeskoppige gezin maar één inkomen heeft, willen ze niet verhuren.

De zoektocht naar een woning is nu prioritair, Milos heeft nu geen tijd om een job te aanvaarden 

 

 

Mei 2015

De tijd dringt. Milos wordt moedeloos. Waar moeten zijn kinderen straks slapen? De nachtopvang is geen optie. Met de kinderen tussen al die mensen met verslavingen en psychische problemen, dat lijkt hem geen goed idee. En bovendien geeft de nachtopvang in hun stad maar vijf nachten per twee weken slaapzekerheid.  Wat met de overige negen dagen? En ze kunnen daar maar vanaf negen uur ’s avonds terecht. Hij weet niet waar hij tot zo laat met de kinderen terecht kan. En wat met de inboedel? Veel vragen, geen antwoorden.

 

Milos ziet geen andere oplossing dan een leegstaande woning te kraken. Aan de woning hangt een geel papier met een verklaring dat de woning onbewoonbaar is.  Het pand is nog slechter dan het huis dat ze huurden, maar zijn gezin heeft tenminste onderdak.

 

Juni 2015

Milos krijgt bezoek van de eigenaar van de gekraakte woning. Hij vraagt hem of het mogelijk is om tot één of andere overeenkomst te komen en of hij mogelijks een huurcontract kan krijgen. Ze mogen blijven voor 500€ cash in de maand. Milos knapt in ruil de woning op. Een huurcontract komt er echter niet.

 

In plaats daarvan stapt de huisbaas naar de vrederechter. Milos weet dat hij zonder huurcontract toch geen poot heeft om op te staan, zeker niet zonder advocaat. Hij geeft verstek. De rechter besluit dan maar dat het gezin de woning na één maand moet verlaten.

 

De woning staat vier maanden later nog steeds leeg.

 

Augustus 2015

Terug op zoek dus naar een andere woning. Op de private huurmarkt vangt hij nog steeds bot. En weer komt het einde van de maand dichterbij. Waar naartoe? Ze trekken enkele dagen in bij familie, maar dat is onhoudbaar. Opnieuw ziet Milos geen andere mogelijkheid dan een leegstaande woning te kraken. Bij zijn vorige zoektocht had hij nog een andere woning zien leegstaan. Nu drie maanden later, staat deze nog steeds leeg.

Ze trekken erin, willen graag een huurcontract, maar ook nu stapt de eigenaar naar de vrederechter. L’histoire se répète …

 

Zoals Milan, Kristina, Slavomir, Miroslav, Zdenko en Klaudia zijn er nog vele gezinnen die om de paar maanden op zoek moeten naar een nieuwe thuis. Huisbazen zien hen niet graag komen, eigenaars stappen naar de vrederechter als hun leegstaand pand wordt gekraakt, voor sociale woningen komen ze niet in aanmerking en als dat wel zo is, staan ze nog jaren op de wachtlijst.