Mike is negentien, hij woont nu al bijna een jaar alleen in een studiootje.

Na het overlijden van Mike’s moeder slaagde  zijn vader er niet in voor hem te zorgen. Mike belandde in een instelling van de Jeugdzorg.  Met hulp van zijn individuele begeleider vond hij na lang zoeken een studio voor 450€, wat normaal is in de stad.

“Eindelijk vrijheid!  Weg van al die controle en bemoeienissen van begeleiders, opvoeders en assistenten.”

Het eerste wat hij doet, is een hond halen uit het asiel. Rocky is zijn steun en toeverlaat.  “Veel betrouwbaarder dan alle vrienden en volwassenen samen.”

 

Maar rondkomen met amper 850€ per maand is niet makkelijk. Zeker niet als je ook nog wil leven: eten, drinken, de wasserette, tv, internet en gsm, eens afspreken met vrienden (zonder altijd te moeten profiteren)… Dat kost allemaal veel geld en dan kom je niet ver met een leefloon. Samen met vrienden op de PlayStation spelen is goedkoper dan een nachtje stappen, maar dat vinden zijn buren niet zo leuk. Ook het geblaf van Rocky wordt niet altijd geapprecieerd.

Mike’s studio is klein en vochtig en de huisbaas weigert steevast herstellingen uit te voeren zolang "dat beest" in huis is.

Wanneer er ineens onverwachte ziekenhuiskosten bij komen, kan Mike de huur niet meer betalen.

Vandaag kreeg Mike het vonnis van de rechter in de bus. Hij heeft drie maanden om de woning te verlaten.