Verhalen achter de schildjes


Door op de schildjes te klikken kan u de verhalen lezen van 6  mensen op zoek naar een betaalbare woning. De verhalen zijn geschreven door straathoekwerkers en gebaseerd op levensechte gebeurtenissen. Om de privacy van de mensen te garanderen werden namen, data en locaties veranderd.

Deel jouw verhaal


Ben jij net als een van de voorbeelden in onze profielen op zoek naar een betaalbare woning?

Heb je zelf of als hulpverlener net een lange frustrerende zoektocht achter de rug? Deel dan je verhaal hier of op onze facebook pagina.

 

Reactie schrijven

Commentaren: 14
  • #1

    Tom (woensdag, 22 juni 2016 14:34)

    Ik zoek al 4 maanden naar een woning voor mij, mijn zoontje Raf en onze hond Max. Blijkbaar zijn alleen staande papa's met een invaliditeitsuitkering niet populair bij verhuurders. Ik kan tot 450 euro betalen.

  • #2

    Yves (woensdag, 22 juni 2016 19:19)

    Het is een moedeloos vechten aan t worden. 9 maand al zoek ik huis of studio. Niks betaalbaar te vinden. Ofwel te duur ofwel kom ik niet in aanmerking en grijp ik zogezegd net naast de woning. Meer dan 400€ lukt echt niet.

  • #3

    Saskia (woensdag, 22 juni 2016 19:27)

    Frustrerend als niemand je wa wil verhuren. Geen adres, me niks in orde, da s waar ik nu sta. Ik schuim de immokantoren af maar die geven die liever aan anderen. Af en toe kan k bij vrienden terecht die me wa opvangen maar wil eigen stek, maar ik krijg verdomme geen kans

  • #4

    Carolina (donderdag, 23 juni 2016 21:09)

    Ik ben 92 jaar en moet verplicht verhuizen van Woningent, tesamen met mijn medebewoners uit de Lübeckstraat (nog 29 woningen erbij die leeg komen te staan). Dit wordt stellig Doel nr. 2. Mijn lijdensweg begon op 19 mei 2016 toen ik hoorde dat ik na 86 jaar in deze buurt weg moest. Twee maal alles verloren door bombardementen in de oorlog en nu voor de derde maal alles verloren in vredestijd. Aangepaste bejaardenwoningen zijn er bijna niet. Overal op een wachtlijst gaan staan voor een serviceflat, 4 en 5 jaren wachten vooraleer er iets uit de bus zal komen voor mij. Ik wil nog zelfstandig wonen en waar ik nu woon is het nog leefbaar en aangenaam. Waarom deze onnodige verhuis bij zoveel tekort aan aangepaste en leefbare woningen. Zelfs van de desbetreffende schepen °kreeg ik nog geen antwoord terug. Van een verkiezingsstunt gesproken.......

  • #5

    Riet (donderdag, 23 juni 2016 22:57)

    Enkele jaren terug was ik op zoek naar een huis. Ik deelde toen een huis met een vriendin om de kosten te delen, maar kreeg de behoefte naar een eigen plekje. Ik was 32, alleenstaand en had een deftig inkomen. Ik werkte al jaren met een vast contract en had nog nooit schulden gemaakt. Vol goede moed maakte ik afspraken om huizen te bezichtigen. Ik kon gerust 600 à 650 € betalen, dus ik had wel wat keuze dacht ik... maar telkens kreeg ik te horen dat koppels voorrang kregen. Ik maakte geen kans alleen. Bij studiootjes van 35 à 75 m² en 450 à 550€ was er geen probleem: huisbazen belden mij zelf terug om te zeggen dat ik eerste keus had... Ik geeft toe: ik zag het niet zitten om in een blokkendoos te wonen! Uiteindelijk heb ik een half jaar bij een vriend op de zetel geslapen, met mijn gerief in zijn garagebox. Toen besliste ik om terug een huis te delen met een vriendin. Na een tweetal weken vonden we een woning waar we direct konden intrekken. Enkele maanden later gaat zij met haar vriend samenwonen. Het huis dat we deelden, was net iets boven mijn budget om alleen verder te huren. Gelukkig had onze huisbaas op dat moment een goedkoper - maar 'iets' minder afgewerkt - huisje vrijstaan in de buurt. Ik kon meteen verhuizen. Ik woon er nog steeds, en graag. En al is de vloer met dit regenweer vochtig, staat er water in de kelder, is het dak niet geïsoleerd, evenals het achterhuis met keuken en badkamer en is er slechts één verwarmingstoestel voor het hele huis, het is mijn mooi-gelegen plekje met ruimte! Omdat ik weet wat het is om thuisloos te zijn en hoe moeilijk het is om als alleenstaande een deftig huurhuis te vinden, laat ik nu heel af en toe vrienden op zoek naar een thuis bij mij logeren.

  • #6

    Nancy (vrijdag, 24 juni 2016 17:16)

    Bericht: hallo
    ik ben een van de bewoners van de lubeckstraat,zoals jullie wel al weten moet dit wijkje verdwijnen
    ik heb 4 wijkkeuzes aangevraagd maar dat lukt blijkbaar niet,of een appartement,maar niet beneden want daarvoor ben ik te jong? nu moet je weten dat ik een chihuahua heb en een bull mastiff,een grote maar superlieve loebas
    een tuintje is voor mij een must want mijn mastiff is al aan 3 poten geopereerd en hij kan nog enkel op zijn tuintje even stappen en zijn behoefte doen,ik heb ook nog een inwonende dochter
    kunnen jullie me helpen aan iets of iemand,instantie enz
    ik sta ook op invaliditeit dus is het met mijn situatie al heel moeilijk om iets te vinden
    ik wil er ook eens op benadrukken dat woningent wel huizen geeft met meerdere kamers aan mensen die daar ook geen recht op hebben,zoals koppels en een alleenstaande moeder met 1 kind die er 3 krijgt,is dat dan wel allemaal eerlijk!!!
    ik hoop dat er iets uit de bus valt want ik loop hier op van de zenuwen,eten en slapen kan ik bijna niet
    vriendelijke groeten nancy

  • #7

    Pascal (vrijdag, 24 juni 2016 17:27)

    Ik zoek reeds levenslang een plek voor artisanale cultuur.
    Het wordt mij kwalijk genomen dat gezien ik niet commerciëel ben en mijn werk niet kan omzetten en geld, toch een atelier opgebouwd heb maar nergens een plek vind om mij te nestelen hoe tijdelijk ook en tegen betaalbare prijs, en zo mijn enige droom waar te kunnen maken: artisanaal beeldhouwen.
    Overal zie ik plaats, waar ondervind slechts de dictatuur van de instanties die steeds meer inkrimpen en hun verantwoordelijkheid, en regeringen die zich niets aantrekken van mensen die geen geld hebben of niet commerciëel zijn, hoe talentvol ook....

    foto site http://pascalghyssaert.webs.com

    https://www.facebook.com/woonkunst/photos_stream?tab=photos_stream

  • #8

    Gertjan (zaterdag, 25 juni 2016 15:08)

    Wij zijn een nieuw samengesteld gezin van vier met twee inkomens. Wij zouden zeer graag gaan wonen naar de Vlaamse Rand, omdat de roots van mijn vrouw daar liggen. Hoewel we €900 per maand aan huur aankunnen en we een bescheiden woning willen met 3 slaapkamers en een klein tuintje, vallen we tussen krot en villa. Het is kiezen tussen verzuipen in energiekosten of in de huur. Een klein, gezellig huisje rond Halle is onze droom, maar helaas blijft het voorlopig bij dromen terwijl stikdure paleizen staan te verkommeren omdat niemand ze kan betalen...

  • #9

    Straathoekwerker (woensdag, 29 juni 2016 01:29)

    Ik ben een van die straathoekwerkers die deze actie mee deelt.... Net nog aan het chatten met mensen die ik 'begeleid'... Zonder thuis, in woonnood... Ikzelf huur een huis, zo 'groot' waarin ik in de praktijk meerdere gezinnen aantref. Ik woon er alleen. Het wringt telkens weer als ik mensen in woonnood hoor... Ik heb toch plaats genoeg... Maar ik kan mijn werk toch niet meenemen naar huis... Of wel... Nee toch niet... Maar...

  • #10

    Lucie Evers (vrijdag, 01 juli 2016 12:30)

    Ik deel mijn huis, want de nood wordt alleen maar groter. Maar ik doe dat wel op een wettelijke, gestructureerde manier én er zijn leefregels. Daarom noem ik de ruimte die ik verhuur 'kamers met aandacht'. Ik merk dat steeds meer mensen steeds minder draagkracht en emotioneel kapitaal hebben om het leven zelf vorm te geven. Ik vraag niet dat mensen dat toch ontwikkelen, wel ze eerlijker met hun 'beperking' omgaan en communiceren...

  • #11

    Naomi (vrijdag, 01 juli 2016 13:42)

    Door een relatiebreuk ben ik verplicht een nieuwe Woonst te zoeken.ik ben niet kieskeurig en heb een gemiddeld inkomen. Toch blijkt het zeer moeilijk te zijn een thuis te vinden. Studio's aan gemiddeld 600 euro ? Dat is absurd! En als er dan eens een woning is die wel leefbaar is (zowel de prijs als het gebouw) geeft men voorrang aan koppels of mensen die een hoger inkomen hebben. Jammer..

  • #12

    Fay van Hees (zaterdag, 06 augustus 2016 17:05)

    Wij zijn hier met vier jonge mensen waarvan ik naar school ga, en de rest werkt, wij zijn met 2 koppels die door toeval het zo goed met elkaar zijn gaan vinden dat we willen gaan samenwonen. Aangezien 2 van ons in 1 september eruit moeten heb ik mijn kot ook opgezegd tot die tijd. Nu zijn we al maanden aan het zoeken maar losse koppels krijgen de voorkeur. met 2 koppels ergens terecht kunnen is voor veel eigenaren geen optie. Daar komt nog eens bij dat we sinds kort 2 kleine hondjes hebben en er al een kat was.. Dit maakt de zoekopdracht niet gemakkelijker.. we hebben stad en land afgezocht, telkens met mooie beloftes, en uiteindelijk geen oplossing. Nu is de vraag of we op 1 september zonder huis komen te staan , alleen om het feit dat mensen ons geen kans willen geven ons te bewijzen. Het moet toch mogelijk zijn duidelijke afspraken met eigenaars te kunnen maken? Deze zitten ook vast aan hun boete voor leegstand, die wij met liefde als huur voor een huis willen betalen. Naastenliefde moet toch ergens bestaan?

  • #13

    Autonoom Centrum AntifaBriek (vrijdag, 09 september 2016 00:34)

    Beste straathoekwerkers,
    Knap dat jullie dit initiatief opgestart zijn. Ik weet niet waar jullie juist werken, ikzelf ben van Antwerpen. Ik vecht al 9 jaar lang in mijn vrije tijd tegen leegstand, te dure huishuren en het monopolie van stad en Immo om woningnood te verzieken. Ikzelf kraak al 9 jaar lang leegstaande gebouwen om projecten op te zetten voor daklozen en behoeftige buurtbewoners. Ondanks het feit dat we nuttig en noodzakelijk zijn geworden doordat meer en meer daklozen op straat terechtkomen, krijgen we hoe langer hoe meer tegenstand van onze zogezegde sociale organisaties. Ik kan er een boek over schrijven. En zowel stad, als ocmw, als woonhaven (soc.woningen) blijven pertinent dwars zitten en laten nog liever huizen verkrotten en dichtmetselen, dan ze onofficieel uit te lenen aan mensen die daklozen helpen terwijl dat het hun job is. Ze kunnen geen alternatieven bedenken, en straffen degenen die ze op straat zetten nog eens extra door hun inkomens af te nemen omdat ze ambtelijk geschrapt worden en dus geen adres hebben.
    Mijn motivatie, energie en moed zitten op een laagtepunt.
    Het enige dat jullie zouden kunnen doen voor verandering, is met alle betrokken sociale hulporganisaties zowel ocmw als vdab als org voor sociale woningen onder druk te zetten om hun steentje bij te dragen en hun verantwoordelijkheid op te nemen, en niet naar de letter van de wet te staren maar naar de basisbehoeften van mensen die niet meer tellen voor die wet en juist door die wet in de miserie zijn geraakt. Maatschapoelijk welzijn mag gerust verwijderd worden uit hun naam en visie. Succes. Fred

  • #14

    Brugfiguur Tina (vrijdag, 16 september 2016 14:11)

    Ik werk als brugfiguur op een basisschool in Gent. Een van de onderdelen van mijn job is om op 'huisbezoek' te gaan bij de startende peutertjes. Ik heb geen woorden voor wat ik de afgelopen jaren gezien heb. Veel van de kinderen bij ons op school wonen in te kleine en onleefbare ruimtes. Eerst nog op kleine appartementjes, dan op studio's, nu vind ik gezinnen met kinderen vaak terug in studentenkoten, omdat dit voor hen de enige betaalbare optie is. Soms staan ouders bij mij aan de deur, omdat ze hun woning niet langer kunnen betalen, omdat ze uit hun huis gezet worden, of omdat ze simpelweg geen woning kunnen huren. Er is een nijpend tekort aan betaalbare huurwoningen en sociale woningen en daar moet dringend werk van gemaakt worden. Ik, en vele van mijn brugfigurencollega's met mij, steunen deze actie van de straathoekwerkers. Voor gelijke startkansen van kinderen: housing first!